Skip to content
Да беше роден неколку децении порано, Урош Тодоровиќ веројатно ќе беше само еден од многуте кои слично размислуваат и работат. Денес, пак, животната приказна на овој деветнаесетгодишен млад човек од селото Пригревице не е правило, туку исклучок.
Се очекувало, како ученик на генерацијата во Техничкото училиште во блискиот Апатин, да запише факултет и веројатно засекогаш да го напушти селото, како и повеќето негови врсници. Урош Тодоровиќ, сепак, има сосема други планови, а иако не ја исклучува можноста да го продолжи образованието, својата иднина не ја гледа во градот.
Додека повеќето млади луѓе полагаат возачки испит со желба што поскоро да седнат зад воланот на добар автомобил, Урош имал нешто друго на ум.
– Важно ми беше да земам возачката дозвола за да можам да возам трактор. Автомобилот беше во друг план, иако и тој сега добро ми доаѓа – вели и додава дека и претходно некако се снаоѓал, но му била потребна помош.
Додека не ја добил дозволата, татко му го возел до нивата, а потоа тој самиот работел се што требало да прави. Помагала и мама, но вели дека тоа му било доста стресно. Урош со гордост истакнува дека во нивното домаќинство тој е главен кога станува збор за земјоделството. Со насмевка вели дека за разлика од некои негови врсници во селото кои им помагаат само на родителите, тој го води бизнисот, додека родителите нему му помагаат.
Дедото најзаслужен за неговата определба
Урош е убеден дека љубовта кон земјоделството, животните, но и сите други задачи неопходни за добро функционирање на едно селско домаќинство ја стекнал поминувајќи го времето со својот дедо. Бил љубопитно момче, сè го интересирало, а тргнал по стапките на дедо му, кој освен земјоделство, бил и ѕидар и како што вели се учел од него.
За жал, дедото починал пред шест години, но она што тие двајца го започнале, Урош го продолжува и денес со задоволство и нескриена гордост. Одгледува кози, јариња, свињи, кокошки, а исто така ја обработува земјата и на тој начин обезбедува храна за животните.
За разлика од повеќето негови врсници, тој сака да остане на село и да се занимава со земјоделство. Како што вели, не е тип за градската гужва.
– Земјоделството е мојот прв приоритет. Не се гледам во градот, не сум за гужва. Нема ништо поубаво од тоа кога одите на терен. Мир, тишина, природа, ти си ја работиш работата, никој не ти пречи. Па, милина што треба да се доживее – искрен е Урош.
Иако, судејќи по овие зборови, сосема е јасно колку ужива да се занимава со земјоделство, деветнаесетгодишниот млад човек, ученик на генерацијата на Техничкото училиште во Апатин, сепак е свесен дека најдобро би било да да го искористи знаењето што го стекнал на училиште.
Домаќинството ќе претрпи понатамошно продолжување на образованието
Земјоделството, вели тој, може да се комбинира со одредено вработување, но проблем за неговото домаќинство би можело да биде одењето на факултет. Неговите родители го охрабруваат да продолжи со образованието, но тој е загрижен, пред се за животните што ги одгледува.
– Не е проблем некој да ги нахрани и да ги исчисти просториите во кои престојуваат, туку проблем е да се подготви храната. Да одам на универзитет во Нови Сад, на пример, а моите родители да работат, нема да има кој да ја обработува земјата и да подготви се што е потребно. Не знам ни што да правам, ќе видам, но многу би ми било жал ако не успее се она за што сум работел – вели Урош и додава дека грижата за животните не престанува дури и кога оди на одмор.
Иако тогаш за нив се грижи таткото на нивната мајка, тој признава дека по пет дена нема мир и сака да се врати дома.
Ако сето ова не беше доволно за да разберете дека Урош е исклучителен и млад човек за восхит, можеби ќе ве убеди неговата желба да добие прилично необичен подарок за својот осумнаесетти роденден.
Имено, додека повеќето негови врсници очекуваат автомобили, скапи патувања и пари, тој посакал уште еден додаток за тракторот. Му требало прскалка за трева, па логично било и да го побара тоа. Родителите, секако, му ја исполниле желбата.
Дали Урош ќе си ги оствари соништата? Едно е сигурно, дедото со кој почнал да ги сонува би бил горд на него.
Извор: Informer.rs
