Skip to content
Погледнете ја емисијата која ја подготви Хрватската Радиотелевизија за трагедијата во Кочани: КОЧАНИ – ПРЕКИНАТА МЛАДОСТ!
Трагедија во Кочани: Градот што плаче – „за мене нема враќање“ 59 млади луѓе ги загубија животите во пожар во дискотека во Кочани, ноќта меѓу 15 и 16 март. Градот беше обвиен во црно, а цела Северна Македонија остана парализирана од тага и прашања на кои се уште нема одговор.
Ноќта од сабота кон недела, дискотеката Пулс во Кочани стана сцена на една од најголемите трагедии во поновата македонска историја.
Пожарот што избувна ја зафати внатрешноста на зградата која не е ни законски регистрирана за ваква дејност, а со оглед на пренатрупаноста и недоволните излези за евакуација, десетици млади луѓе не успеаја да излезат живи.
Ноќта која промени се – Брат ми имаше само 24 години. Тој отишол да помогне, неколку пати влегувал и излегувал од пожарот, додека не се онесвестил и останал внатре – изјави сестрата на починатиот Андреј Стојанов.
- Тој не размислуваше за себе. Тој само сакаше да помогне, додаде таа.
На местото прв дојде новинарот Лазо Димитров, уредник на локалната телевизија.
- Веќе бев таму во три и пол часот наутро. Сцената беше апокалиптична. Телата се изнесени, болниците полни, луѓето во шок, рече тој.
Дискотеката Пулс функционирала повеќе од десет години, а според сведоштвата на мештаните со години ги игнорирала законите и безбедносните прописи.
-Тоа беше обична барака, без никакви услови за таква активност. Нема дополнителни излези, со ниски тавани. Се знаеше дека таму се пуштени малолетници и прекумерен број луѓе, изјави Александар Павлев од локалниот боречки клуб „Спартак“ кој во трагедијата загуби дури дваесет членови.
Архитектот Мартин Пановски, поранешен претседател на Асоцијацијата на архитекти на Северна Македонија, нагласува дека проблемот е системски.
- Имаме безброј диви објекти. Сè се сведува на корупција – не треба да можат да работат без градежна дозвола, но некој им го дозволил тоа. Некој зел поткуп, тврдеше тој.
Зоран Тодоров, граѓански активист од Кочани, без резерва посочува: „Корупцијата е извор на се. Тоа е почеток на секоја несреќа. Да го креневме гласот порано, можеби ова можеше да се спречи. Но, сите молчевме“.
Живот во систем без одговорност Оваа трагедија не е изолиран случај. Новинарите и аналитичарите потсетуваат на претходните катастрофи кои однесоа десетици животи, од автобуската несреќа во Бугарија, преку пожарот во модуларната болница, до потонувањето на бродот во Охрид.
Во сите случаи, никој не реагираше.
– Системот е скапан. Ако го кренете гласот, ќе ја изгубите работата. Луѓето кренаа раце против државата, рече Влатко Здравков.
Апсења во Македонија поради трагедијата во Кочани, почнаа насилни протести Болни сцени од Градскиот парк во Кочани Во Кочани тагата е сеприсутна. Градот згасна. Луѓето се во шок, без верба дека некогаш ќе се вратат во нормала.
– Ова е мртов град. Ќе требаат години да се врати надежта, рече Стојан Расков, жител на Кочани.
„Триесет години молк не донесе овде“ Одговорноста сега се префрла од едно на друго. Семејствата на жртвите јасно викаат: сопственикот на дискотеката, тие што ги дале дозволите, осигурувањето, обезбедувањето, полицијата, сите тие се одговорни.
-Да имаше друга врата, отворена од другата страна, ќе беа спасени барем 20 или 30 луѓе, можеби сите, рече новинарот Димитров.
Локалните власти и државните институции засега ги мијат рацете. Никој не е одговорен, никој не презема одговорност. И додека политичарите избегнуваат одговори, граѓаните бараат вистина и правда.
- Триесет години молк не донесе овде. Но, новата генерација нема да молчи, рече Расков.И покрај се, некои сепак веруваат во обнова. Архитектот Пановски вели дека се уште се бори Северна Македонија да стане вистинска европска земја.
Граѓаните на Кочани се собраа на спонтан протест барајќи одговорност. Многумина во очај го каменуваа кафулето во сопственост на сопственикот на дискотеката.
Гневот и тагата се претворија во гласот на луѓето кои повеќе не сакаат да молчат.
-Залудно е сега се, рече Томче Стојанов, таткото на починатиот Андреј.
-Нема лек за мојата болка, додаде тој.
И сестрата на Андреј, иако полна со болка, има порака.
-Градот можеби ќе закрепне, бидејќи некои млади се уште останаа. Но, за мене тука нема враќање, рече таа.
Извор – ХТР
