Skip to content
Секогаш кога ќе слушнеме приказна за напуштени бебиња, мислиме дека нема ништо полошо и пошокантно, а кога новородените бебиња биле оставени во контејнер, во длабок снег покрај патот, во такси… ретко кој може емоционално да се опорави од тоа.
Токму таква судбина го дочекала штотуку новороденото момче во јануари 2019 година, кое било пронајдено оставено во корпа на локалниот пат кај Пожаревац, а кое, за среќа, го забележал жителка на селото Црљенце.
– Видов корпа завеана со снег и слушнав необичен звук, за набрзо потоа со сосетката да видиме ножиња како мрдаат и сфативме дека има премрзнато бебе – вака за „Блиц“ тогаш изјави Билјана Топаловиќ, која како што вели, толку многу ја фатило паника во тој момент што не можела да се сети на бројот на полицијата или на здравствениот дом:
– Беше мокро, рацете и нозете му беа многу црвени. Видов дека е завиткано во искинат чаршав и ставен на сина крпа во корпа што беше покриена со детско ќебе – изјави тогаш Билјана, која потоа го крсти момчето Среќко, бидејќи имал среќа да ги преживее суровите услови на првите часови од неговиот живот. Подоцна го добил името Тадија, кој еден месец подоцна бил сместен во згрижувачко семејство.
Не знаејќи колку време малото поминало надвор, Билјана веднаш побарала дозвола од полицијата да го внесе во куќата за да биде на топло додека да дојдат. Тогаш видела дека новороденчето нема ни пелена.
Од Општата болница во Пожаревац потврдуваат дека бебето е пронајдено во добра општа состојба и дека напредува.
Иако не се знае кои се родителите на момчето оставено на студот, Билјана докажала дека се уште има добри луѓе. Малиот Среќко кога е згрижен во болница отишла да го посети и му донела пелени, облека, шише, цуцла..
Тој плач ја кине душата…
-Кога мајката заминува, а многу од нив не вртат ниту глава, бебињата се многу вознемирени, како да знаат дека нешто критично им се случува во животот. А плачот на оставеното дете е поболен и подолг,се разликува од плачот на другите бебиња. Се чини дека овој плач бара прегратка, љубов – вака медицинските сестри кои се грижат за напуштените бебиња ги опишуваат ситуациите во кои, за жал, многу од нив се нашле во својата кариера, и тоа повеќе од еднаш.
– Плачењето на бебето со престанува штом ќе го земеме на гради и почнеме да му потпевнуваме. Тогаш во нивните очи ја гледаш твојата љубов и тоа е она што не радува – изјавила претходно докторката Валентина Виденовиќ.
Таа рече дека во породилиштето во Лесковац бебињата се прифаќаат со болка: „Ги гледаме како наши деца и ги испраќаме во солзи“.
