Skip to content
Триесет и пет години откако првпат ја посетила Камена Гора, Ирина Глушчевиќ денес го нарекува ова село свој дом.
Некогаш професорка по музика од Русија, а денес одгледувачка на кози, земјоделка и основачка на женско здружение, Ирина ја споила својата љубов кон природата, самоодржливоста и локалната заедница на место што многумина го нарекуваат последна недопрена оаза на мирот во југозападна Србија.
Животот меѓу Русија и Србија траел со години, но пред шест години Ирина донела одлука трајно да остане во Камена Гора, високо над Пријепоље.
Наместо клавир – кози, наместо ритамот на градот – тишината на планината. Таа го избрала она што многумина го бараат денес, но ретко кој го наоѓа – мир, смисла и длабока врска со природата.
– Козите многу ми помагаат. Користам млеко од нив и правам некои видови сирење. Засега не го продавам тоа, но произведувам за свои потреби за да се обезбедам себеси. Имам и градина, како и разни овошја. Произведувам сè што ми е потребно за да преживеам во овие сурови услови, вели Ирина Глушчевиќ за РИНУ.
Најблиската продавница е оддалечена повеќе од 20 километри, но тоа не е пречка за Ирина. На својот имот одгледува растенија и овошја што не ги гледаме често во овој регион, како што се камчатска боровинка, џенарика, разни видови лековити растенија. Првите плодови од боровинки ги очекува деновиве, додека веќе планира да направи сос од зрели џенарики.
– Камчатската боровинка роди плод. Тоа е многу здраво растение кое има висококвалитетни плодови и не бара никаква посебна заштита и прихрана за да даде плод. Оваа година родила и џенариката. Планирам да ја искористам за да направам ткемаљ, односно сос од месо, кој е исклучително добар и вкусен. Ткемаљот е грузиски додаток во јадењата, објаснува Ирина.
Камена Гора е позната по разни видови лековити растенија, кои Ирина ги собира во недопрената природа, ги суши и ги подготвува за посетителите кои сè почесто доаѓаат да го посетат ова планинско село. Преку женското здружение што го основала, таа им нуди на посетителите природни чаеви, зачини, домашни производи и искуства за живеење во хармонија со природата.
– Чајот не се пие само кога некој е болен, туку се пие и за уживање, за релаксација, додава таа со насмевка.
Каменогорскиот регион крие и непознати богатства. Ирина тврди дека во оваа област има тартуфи, кои ги наоѓа со помош на дресирани кучиња.
– Тука има тартуфи, но оваа клима е сè уште неистражена. Расте и во зима и во лето и има неколку видови, истакнува Глушчевиќ.
Додека многумина го напуштаат селото, Ирина свесно го избрала спротивниот пат. Нејзиниот секојдневен живот, исполнет со работа, тишина, растенија и животни, покажува дека природата има одговор на многу современи прашања. Во село со само неколку постојани жители, Ирина го пронашла она што многумина го бараат – мир, цел и можност да остави белег со свои раце и со својот пример, пишува Еспресо.
