Секој човек во светот троши во просек по 5 грама микропластика секоја недела. Тоа е околу 260 грама годишно! Познато е дека пластиката се распаѓа и тоа е многу добра вест, лошата вест е дека е потребно многу долго време: од 100 до дури 1.000 години.

Она што е уште позагрижувачко е што пластиката не исчезнува при распаѓањето, туку станува микропластична, пластични честички со големина од 0,1 μm до 5 mm. Според ОН, во морињата има 51 трилион микропластични честички, што е 500 пати повеќе отколку што има ѕвезди во нашата галаксија. Микропластиката може да биде проголтана од морски животни и на тој начин да влезе во синџирот на исхрана и да заврши во човечката храна. Ја има во природата, во храната, пијалоците, медот, па дури и во водата од чешма. Токму поради својата „големина“, микропластиката допира до сите места каде што можеме да замислиме и претставува сериозна закана за здравјето на луѓето.

Загрижувачки е тоа што научниците пронајдоа пластични честички во најдлабокиот океански ров, Маријанскиот ров. Микропластика е пронајдена и во снегот на падините на највисокиот врв во светот Монт Еверест.


