Кога се појави во кината во летото 2006 година, филмот „Ѓаволот носи Прада“ беше еден од најголемите успеси на бокс-офисот таа година. Во текот на две децении, тој доби статус на икона и стана неопходен дел од поп-културата, а одличната екипа, предводена од Ен Хатавеј, Мерил Стрип, Емили Блант и Стенли Тучи како Енди Сакс, Миранда Пристли, Емили и Најџел, дополнително придонесоа за престижот на филмот.
Затоа, кога пристигна веста дека се снима продолжение, обожавателите ширум светот речиси паднаа во транс. Тие нетрпеливо го чекаа 29 април 2026 година, кога беше најавена премиерата, а во месеците на исчекување, секој детаљ поврзан со самиот филм беше внимателно анализиран – од модните комбинации видени на снимањето на улиците на Њујорк до промотивните турнеи и соработки.
Филмот на годината, можеме слободно да кажеме, конечно пристигна во кината, а со него и првите критики од светските критичари. Бидејќи ова е филм кој се чека 20 години, јасно е дека летвата е поставена екстремно високо, но се чини дека очекувањата се успешно исполнети, барем до одреден степен. Општиот консензус е јасен – филмот е добар, но веројатно нема да го постигне култниот статус на оригиналот.
Послаб филм по сите параметри
Питер Бредшо од „Гардијан“ забележа дека Миранда и Најџел не изгледаат ниту еден ден постари отколку во оригиналот, но сè друго се променило. Ситуацијата во редакцијата на „Ранвеј“ е целосно променета, пишува Бредшо, и затоа тие се обидуваат да зграбат што е можно повеќе кликови во дигиталниот свет, па дури и Миранда ги учи правилата на политичката коректност. Голем број познати личности се појавуваат накратко во филмот, но не и Ана Винтур, која сигурно сакаа да ја имаат во филмот, забележува Бредшо.
„Филмот нè води низ нови верзии на сцени од првиот филм: Енди се дружи со Најџел во мензата; Најџел избира нешто за неблагодарниот Енди да го облече, овој пат за патување до куќата на Миранда во Хемптонс; Енди оди во модна мека (Милано); Енди се впушта во скриени интриги за да ја заштити Миранда од некој злобен корпоративен удар. А оние што се запознаени со оригиналот ќе го препознаат Енди во тој грд син џемпер што го вознемируваше Најџел пред толку години. Ова е добродушно, весело забавно“, пишува Бредшо за „Гардијан“.
Гај Лоџ пишува за „Варајати“ дека станува збор за продолжение интелигентно направено со почит кон оригиналот, но и за фановите на култниот филм, до тој степен што е речиси почит кон оригиналот. Сепак, пишува тој, тоа е филм кој е послаб во однос на нарацијата, емоциите и кинематографијата.
Клучните динамики остануваат исти, па носталгичарите можат да уживаат во злобната канцелариска политика од првиот филм, несомнената студенило на изведбата на Мерил Стрип („Толку си… слатка“, ѝ кажува таа на супер-познатата личност која се појавува во камео), и контратензивната топлина на трпеливиот креативен директор Најџел, кој сè уште е таму за да му одржи на Енди остар мотивациски говор во клучен момент“, пишува Лоџ за Варајати.
Медиумски свет што се менува
Стефани Закарек, во својата рецензија за Тајм, првенствено го нагласува фактот дека продолжението доаѓа 20 години откако начинот на кој функционира новинарството целосно се промени. Покрај тоа, токму тоа е главната порака што ја пренесува филмот – како изгледа продолжението на „Ѓаволот носи Прада“ во свет каде што тинејџер со сметка на TikTok може да има поголем авторитет од долгогодишно модно списание?
„Ако светот на Миранда умира, таа ќе се бори, а Стрип, дури и со целата нејзина натприродна ладнокрвност, совршено го доловува тој оган. Од сите ликови овде, само Миранда и Најџел навистина разбираат што изгуби светот на модата со смртта на списанието. На својот славен врв, модните списанија ги хранеа нашите фантазии за тоа како би можеле да изгледаме ние и светот околу нас. Секако, таа фантазија отсекогаш била помала од она што ние, обичните смртници, реално можевме да го постигнеме. Но, сонувањето беше важно. Дали сонувањето додека скроламе е воопшто можно? Најџел и Миранда би рекле не. И колку и да се спротивставуваме на идејата модните диктатори да ни кажуваат што да носиме и што да мислиме, веројатно треба да признаеме дека се во право. „Тоа е очигледно како цветните дезени за пролет“, пишува Закарек во „Тајм“.
Повеќе на следниот линк
Извор – Независен
